visual-poetry kullanıcısından yeniden bloglandı
by tim etchells (+)
hikâyenin (kısa tarihin de!) varlık nedeni, sonudur. her hikâye, sonu için yazılır.
ama son, her zaman son değildir. çoğu durumda, hikâyenin tümü bir bütün olarak ‘son’dur.
son’suz hikâye yoktur. hikâye, sonsuzdur. bir ‘başlangıç’ ve bir ‘son’la paranteze alınarak anlatılaştırılmış bir sonsuzluk minyatürüdür.
(hafif abi’nin notu)
24 eylül 1945′te nâzım, piraye’sine der ki, “en güzel deniz:
/ henüz gidilmemiş olanıdır.
/ en güzel çocuk:
/ henüz büyümedi.
/ en güzel günlerimiz:
/ henüz yaşamadıklarımız.
/ ve sana söylemek istediğim en güzel söz:
/ henüz söylememiş olduğum sözdür…”
affet nâzım, ışıklı, ümitvar, iyimser dilini kopkoyu bir mürekkeple boyayacağım şimdi:
en korkunç çöl: henüz kavrulmadığımız / en yetim çocuk: henüz sıcak evinde / en kötü günlerimiz: kötü günlerimizden filizlenen / ve söylemek istediğim en güzel söz: üstünü zamanın külü örttü şimdiden.
(*) müzik: tülay german, “günlerimiz”, '62-‘87 burçak tarlası.
bir önceki posttaki soruya (selidorisland) cevap…
(*) müzik: gabriel fauré, “elegy (élégie)”. video: luka sulic, şef: ivo lipanovic, zagreb philharmonic orchestra, 2012… ve shostakovich, “prelude”… ve dvořák, “cello concerto in b minor, op.104: finale, allegro moderato”… ve her zaman olduğu gibi bach.
imgelerimle, dağlarla, körfezlerle, gemiler, adalar ve balıklarla, odalar ve aletlerle, yıldızlar, atlar ve insanlarla doldurduğum boşluktan cümlelerin taştı. ateşi kısmakta geciktim. nasıl temizlerim etrafı bilmiyorum. ölümüme az kaldı. kelimeler, cümleler, imgeler karnavalı sürüyor. karnaval kralı az sonra alay konusu olacak. tacının incilerini endülüs çingeneleri toplayacak. kendi yüzümün imgesinin nasıl oluştuğunu anlayabilecek miyim bu dar zamanda?
yolları çatallanan bahçede?
Selam, bu gönderi yetişkinlere yönelik içerik barındırıyor olabilir, bu nedenle gönderiyi şu an sadece sen görüntüleyebiliyorsun.
ülkecek çok kötü günlerden geçiyoruz. ama yine de nefes alıp vermeye çalışmak, hayatın doğasında var. ayrıca neş’ede ve sevinçte olduğu kadar acı ve kederde de müziğin yoldaşlığına sığınmak en iyisi. bireysel trajedilerle toplumsal trajedilerin içiçe geçtiği olağandışı dönemlerde hele bu daha da böyle.
(*) müzik: françoise atlan, “nani, nani + la rosa enflorece”.
güncel bir okuma önerisi.
